نوشتن و گفتن

2010-05-29T05:00:00.000-07:00

سرانجام کوچی ها بعد از دو هفته قتل، غارت و وحشت افکنی رضایت دادند تا بهسود را ترک کنند. در طرف مقابل، در این دو هفته جامعه هزاره و رهبران آن تلاش های مدنی همه جانبه ای را در عرصه های مختلف آغاز کردند تا راه حل معقولی برای پایان دادن به مشکل کوچی ها و هزاره ها پیدا کنند. در این راستا موضعگیری و عزیمت هوشیارانه و به موقع استاد خلیلی معاون دوم ریاست جمهوری به بهسود و تحصن اعتراضی نمایندگان جامعه هزاره در پارلمان بیشترین نقطه امید و دل گرمی مردم بی پناه بهسود بود. موضع سنجیده شده و دلسوزانه استاد خلیلی در قبال معضله کوچی از یکسو بیانگر نقش مهم و موثر رهبری ایشان در درون جامعه هزاره است و از سوی دیگر نشان داد که همسویی فعال و سازنده رهبری سیاسی با خواسته های توده مردم اگر با تدبیر و تیرهوشی سیاسی همراه باشد برخلاف تصور بسیاری ها نه تنها دور از مصلحت اندیشی های معمول سیاسی نیست بلکه کارآمدترین و دوامدارترین پالیسی برای تعامل فعال و قدرتمند در معادلات سیاسی می باشد. استاد خلیلی در حرکت به یاد ماندنی اخیرشان هم علم بردار خواسته های بر حق مردمش شدند و هم با در نظرداشت منافع مردمش در سایه منافع ملی افغانستان از هرگونه حرکت ناسنجیده و غیر ضروری و برچسب زدن های دشمنان معلوم الحال ممانعت کردند و از گسترش بحران جلوگیری شد. در کنار این، تحصن دستجمعی نمایندگان پارلمانی جامعه هزاره همراه با حضور پرشکوه مردم و مظاهره اعتراضی مردم در بامیان و دایکندی نمونه های دیگری از رویکرد مدنی مردم ما در قبال مشکلات فراروی کشور است.
ما جمعی از افغانستانی های مقیم خارج از کشور در ضمن همدردی عمیق با قربانیان تهاجم کوچی ها به بهسود لازم می بینیم یادآور شویم که خروج امسال کوچی ها از بهسود نباید پایان تلاش هایی باشد که در طی این دو هفته اخیر صورت گرفته است. بلکه این تلاش ها باید تا برآورده شدن کامل خواسته های مردم تداوم یابد.
ما همسویی رهبری سیاسی با خواسته های مردم را یگانه راه بسوی آینده بهتر می دانیم و معتقدیم با توجه به تجربیات اخیر باید تلاش شود تا این پیوند روز به روز محکمتر و دوامداتر گردد.

2010-05-24T17:25:00.000-07:00

بیانیه سرتاسری افغانستانی های مقیم اروپا، آمریکای شمالی و استرالیا
در قبال هجوم کوچی ها

بهار امسال هزاره جات هم با وحشت صدای تفنگ کوچی آغاز شد. بیش از صد سال است که این قصه تکرار می گردد. خانه ها غارت می شود. بعد همه جای را آتش می زنند. جمعی به قتل می رسند. عده ای را زخمی می کنند و هزاران تن دیگر آواره می شوند. غرور جامعه ای پایمال می شود و انسانیت آنان را به تمسخر می گیرند. زمستان که می رسد، هزاره جات مظلومیتش را تا بهار دیگری منجمد می کند و منتظر می ماند که در بهار سال آینده داستان کوچی چه فرجامی خواهد داشت.
حاکمان گذشته از امیر عبدالرحمان تا ملا عمر همیشه به هزاره جات به چشم سرزمین تحت اشغال و فتح شده دیده اند و بر ساکنان آن هر ستمی را روا. اما جامعه هزاره در طی حداقل نه سال اخیر انتظار داشتند تا حاکمان فعلی کشور، رویکرد متفاوتی در برابر هزاره جات در پیش بگیرند. ولی متاسفانه با تمام حسن نیتی که جامعه هزاره و رهبران سیاسی آنان از خود نشان داده اند، عملکرد دولت آقای کرزی در قبال هزاره جات و هزاره ها قناعت بخش نیست. نمونه بسیار روشن آن بی توجهی کامل دولت به هجوم هر ساله کوچی ها به منطقه بهسود است. با اینکه هزینه ی مالی و جانی تهاجمات مسلحانه کوچی ها در طی چند سال اخیر روشنتر از آن است که نیاز به برشمردن آن باشد.
ما مهاجرین افغانستانی مقیم اروپا، آمریکای شمالی و استرالیا در قبال تهاجم مسلحانه کوچی ها به بهسود لازم می دانیم نکات ذیل را به اطلاع دولت افغانستان، جامعه جهانی و احزاب و جریانات سیاسی کشور و عموم مردم برسانیم:
1- پروسه بن آغاز نوی برای افغانستان بود. تدوام و به موفقیت رسانیدن این پروسه از محوری ترین منافع ملی افغانستان است. از هر حرکتی که موفقیت پروسه بن را به بن بست بکشاند باید جلوگیری شود. چه آن حرکت شورش مسلحانه طالبان در جنوبی و مشرقی باشد، چه فساد اداری و چه تهاجم مسلحانه کوچی به هزاره جات. اخراج فوری و بدون قید و شرط کوچی ها از بهسود و حفظ جان و مال تمام شهروندان کشور وظیفه قانونی دولت افغانستان است. ما از دولت افغانستان و شخص آقای کرزی می خواهیم که به این وظایف قانونی خویش عمل نمایند.
2- ما از تحصن دست جمعی و مسوولانه نمایندگان جامعه هزاره در شورای ملی و عزیمت هوشیارانه و به موقع استاد خلیلی به بهسود و حکم تاریخی آقای کرزی در اسکان کوچی ها حمایت می کنیم و معتقدیم که این حرکت های دلسوزانه هم به نفع مردم محل می باشد و هم به نفع کوچی ها.
3- در شرایط دشوار کنونی که افغانستان بیش از هر وقت دیگری تلاش می ورزد تا به صلح برسد از همه دلسوزان به کشور و منافع ملی می خواهیم تا با وحدت و همدلی تلاش ورزند وضعیت از این کرده پیچیده تر نشود و زمینه برای سودجویی دشمنان صلح و امنیت افغانستان فراهم نگردد.
4- ما معتقدیم که مشکل کوچی ها و مردم بومی در هزاره جات میراث گذشته های سیاه است و این به هیچ عنوان نمی تواند معیاری برای سنجش رابطه دو قوم هزاره و پشتون باشد. باور داریم که اسکان کوچی ها بر اساس قانون اساسی و فرمان تاریخی آقای کرزی بهترین راه حل این مشکل است.

2010-03-01T12:51:00.001-08:00

بسم الله الرحمن الرحيم

"من المؤمنين رجال صدقوا ما عاهدوا الله عليه فمنهم من قضي نحبه ومنهم من ينتظر وما بدلوا تبديلا"

از پانزدهمین سالگرد شهادت رهبر شهید استاد عبدالعلی مزاری و یارانش در سرتاسر جهان تجلیل می کنیم و با آرمان های عدالتخواهانه ی او برای ساختن افغانستانی آباد، آزاد و دموکراتیک تجدید میثاق می نماییم.

لندن 7 مارچ از ساعت 1 تا 5 بعد از ظهر
Holiday Inn Hotel, High St. Brentford, London, TW8 8JZ. Nearest Rail Station Brentford
هالند 14 مارچ از ساعت 16 تا ختم مجلس

تالار آرزو Breestraat 65, 1941 EE – Beverwijk, Netherlands

ناروی 7 مارچ از ساعت 12 تا 18

Nadderud Videregående skole
Gjønnesjordet 30 1356 Bekkestua

دانمارک 3 آپریل از ساعت 12 تا 18

skolegade 7
7280 Sønder felding
Danmark

تهران 21 حوت از ساعت 2 تا 5 بعد از ظهر

تهران پاکدشت، بعد از مامازند شهرک شريف آباد مجتمع ورزشي امام خميني.

کویته پاکستان 14 مارچ از ساعت 20:30 تا ختم جلسه

علمدار رود ، خديجه محمودي هال - تنظيم نسل نو هزاره مغل

تورنتو 14 مارچ از ساعت 1 تا 4 بعد از ظهر

جامعه اسلامی

سیدنی 13 مارچ ساعت 8 شام

38 Adderley street LICOMB

"مزاری و پروسه آشتی ملی"

2010-02-23T15:40:00.000-08:00

در 22 حوت 1373 استاد عبدالعلی مزاری به دست گروه طالبان شهید شد و مقاومت غرب کابل بعد از سه و نیم سال پایمردی و فداکاری بی مانند پایان یافت. در آن روزها، افغانستان از یکسو شاهد به قدرت رسیدن گروه قرون وسطایی طالبان بود و از سوی دیگر شهادت مزاری فداکارترین و صادق ترین رهبر عدالتخواه تاریخش را نظاره می کرد. او که فریادگر عدالت بود و برای همه مردم کشورش حق برابر می خواست شهید شده بود. آنانی که به ستمگری خوی گرفته و به خون مظلوم ترین ها تشنه بودند برای تحکیم پایه های ستم و نابرابری در کشور روز به روز قدرتمندتر می شدند.

اینک پانزدهمین سالگرد شهادت استاد عبدالعلی مزاری و یارانش را در حالی برگزار می نماییم که دموکراسی نوپای افغانستان بعد از هشت سال دشوار در مقطع حساس و پیچیده ای قرار گرفته است. روند کند و نامتوازن بازسازی، سرنوشت مبارزه با تروریسم، طرح آشتی ملی با گروه طالبان و مشارکت عادلانه تمام اقوام کشور در قدرت از موضوعاتی است که تامل و دقت اهل نظر و تمام نیروهای وفادار به دموکراسی و عدالت اجتماعی را می طلبد.
"مرکز مطالعات افغانستان" برای تجلیل از پانزدهمین سالگرد شهادت استاد عبدالعلی مزاری و یارانش از تمام هموطنان مقیم بریتانیا و نیز از همه علاقمندان مسایل افغانستان دعوت به عمل می آورد تا در گردهمایی تحت عنوان "مزاری و پروسه آشتی ملی" حضور بهم رسانند. این محفل در دو بخش تدارک دیده شده است:

بررسی دیدگاه های "رهبر شهید"
تحلیل مهمترین مسایل روز افغانستان

زمان: یکشنبه 7 مارچ از ساعت 13 تا 17

مکان: Holiday Inn Hotel, High street, Brentford, London,
TW8 8JZ, Nearest Rail Station Brentford

شماره های تماس: 07732653474، 07703368000 ، 07882511237 ، 07961741285

مرکز مطالعات افغانستان

گردهمایی "افغانستان به کجا می رود"

2010-02-23T15:05:00.000-08:00

در 22 حوت 1373 استاد عبدالعلی مزاری به دست گروه طالبان شهید شد و مقاومت غرب کابل بعد از سه و نیم سال پایمردی و فداکاری بی مانند پایان یافت. مزاری از غزنه تا بامیان، از بامیان تا بلخ بر شانه های سفید پوش بابا و هندوکوش تشییع گشت. در آن روزها، افغانستان از یکسو شاهد به قدرت رسیدن طالبان، قرون وسطایی ترین گروه زمان بود و از سوی دیگر شهادت مزاری فداکارترین و صادق ترین رهبر عدالتخواه تاریخش را نظاره می کرد. او که فریادگر عدالت بود و برای همه مردم کشورش حق برابر می خواست شهید شده بود. آنانی که به ستمگری خوی گرفته و به خون مظلوم ترین ها تشنه بودند برای تحکیم پایه های ستم و سیاهی در کشور روز به روز قدرتمندتر می شدند.
اینک پانزدهمین سالگرد شهادت استاد عبدالعلی مزاری و یارانش را در حالی برگزار می نماییم که دموکراسی نوپای افغانستان بعد از هشت سال دشوار در مقطع حساس و پیچیده ای قرار گرفته است. روند کند و نامتوازن بازسازی، سرنوشت مبارزه با تروریسم، طرح آشتی ملی با گروه طالبان و مشارکت عادلانه تمام اقوام کشور در قدرت از موضوعاتی است که تامل و دقت اهل نظر و تمام نیروهای وفادار به دموکراسی و عدالت اجتماعی را می طلبد.
"مرکز مطالعات افغانستان" که جدیدا در لندن تاسیس شده است برای تجلیل از پانزدهمین سالگرد شهادت استاد عبدالعلی مزاری و تمام شهدای راه عدالت و دموکراسی از افغانستانی های مقیم بریتانیا و نیز کلیه کسانی که علاقمند مسایل افغانستان می باشند دعوت به عمل می آورد تا در گردهمایی تحت عنوان "افغانستان به کجا می رود؟" حضور بهم رسانند.

مرکز مطالعات افغانستان

2010-02-17T08:41:00.000-08:00

همایش

"مزاری و مشارکت اقوام در قدرت"

لندن 2010

2010-02-15T07:22:00.000-08:00

چه می شد چار فصل سرد می ماند
کبوتر با خزان زرد می ماند
میان این همه انبوه آدم
یکی می ماند اما مرد می ماند

در 22حوت 1373 پیشوای مقاومت غرب کابل بابه مزاری به دست گروه طالبان شهید شد و مقاومت غرب کابل بعد از سه و نیم سال پایمردی و فداکاری بی مانند پایان یافت. بابه از غزنه تا بامیان، از بامیان تا بلخ بر شانه های سفید پوش بابا و هندوکوش تشییع گشت. در آن روزها، افغانستان از یکسو شاهد به قدرت رسیدن طالبان، قرون وسطایی ترین گروه زمان بود و از سوی دیگر شهادت مزاری فداکارترین و صادق ترین رهبر عدالتخواه تاریخش را نظاره می کرد. او که فریادگر عدالت بود و برای همه مردم کشور حق برابر می خواست شهید شده بود. آنانی که به ستمگری خوی گرفته و به خون مظلوم ترین ها تشنه بودند برای تحکیم پایه های ستم و سیاهی در کشور روز به روز قدرتمندتر می شدند.
اینک ما برای تجلیل از پانزدهمین سالگرد شهادت استاد عبدالعلی مزاری و یارانش و هفدهمین سالگرد فاجعه افشار همایشی زیر عنوان "مزاری و مشارکت اقوام در قدرت" برگزار می نماییم و از تمام پیروان رهبر شهید و دوستداران جنبش عدالتخواهی دعوت به عمل می آوریم تا با حضور خویش با آرمان های بلند بابه مزاری تجدید میثاق کنند و یاد شهدای مقاومت را گرامی بدارند.

زمان: یکشنبه 14 مارچ از ساعت 12 تا 4 عصر
مکان: Bukhara Hotel, 764 Great West Road, Isleworth, Middlesex, London, TN7 5NA
شماره های تماس: 07703368000 ، 07732653474 ، 07961304819 ، 07533927530

پیروان رهبر شهید مقیم بریتانیا

بابه علی یار، مزاری ترین یادگار مقاومت هم آسمانی شد

2009-12-13T20:29:00.000-08:00

نمی دانم که اولین بار کی بود که نام علی یار را شنیده بودم. شاید در قم از طریق صادق علی یار فرزندش می شناختم. آن وقت ها یکی از قوماندان ها بود نامش چندان برجسته نمی نمود. وقتی جنگ بامیان شد و یکه اولنگ در آستانه سقوط قرار داشت با جمعی از دوستان به یکه اولنگ رفتیم. نیروهای مسعود از یکه اولنگ رانده شده بودند و جنگ در اطراف بامیان ادامه داشت. آن روز ها علی یار قوماندان عمومی جبهه مقاومت بود. روزی با دوستان به دیدن سنگرها رفتیم. در دره "سرخ در" در کوهی که نزدیک ساحات پشت بت ها بود.
یادم می آید که سنگری که ما رفته بودیم بر دشت ملا غلام از روبرو مشرف بود و هاوانی نصب کرده بودند برای زدن خطوط تدارکات سنگری از شورای نظار به نام سنگر "مار خانه" که خیلی موقعیت استراتژیک داشت و مانع اصلی در پیشروی بسوی بامیان در آن مسیر بود. بار اول بابه علی یار را آنجا دیدم. پیر مردی کمگپ و بسیار شکسته با چشمان خاکستری و ریش سفید که به سختی می شد باور کرد که قوماندان عمومی جبهه مقاومت باشد. بادیگاردهای ساده و حرکات معمولی و بدون تکبرش و شکستگی و آرامی اش همه حکایت از یک شخصیت غیر معمول و برجسته داشت. به هیچ قوماندانی شبیه نبود. علی یار بود. شاید بار اول همانجا بود که مزاری بودن او را حس کردم.
چند وقتی گذشت بامیان فتح شد. خط اول جبهه، شیخعلی شد. شور جوانی و احساسات آن روزها مرا هم به خط اول برد. "دهانه جرف" قرارگاه مرکزی جنگ و بابه علی یار بود. یک ماه هم اتاقی بابه علی یار بودم. در این یک ماه بابه علی یار و بادیگاردش و من در یک اتاق بودیم که روزها یک مخابره چی هم اضافه می شد. اول ها برایم خیلی سخت بود. چون بابه علی یار خیلی متدین بود. نه تنها نمازش را سر وقت می خواند که شب ها نماز شب هم می خواند. چند صبحی به زور نماز خواندم و بعد آهسته آهسته صبح ها برای نماز بلند نمی شدم. صبح ها که از خواب بلند می شدم بابه علی یار و بادیگاردش که آدم خیلی متدین و شریفی بود نبودند. صبح سر سفره صبحانه قصه شب می شد و بابه علی یار از تحولات جبهه در شب قصه می کرد که چه شده است. خیلی خجالت می کشیدم. شاید آقای علی یار در شب از چهار ساعت بیشتر نمی خوابید. و هر شب بعد از نماز شبش در تاریکی به سنگرها سر می زد که در ارتفاعات کوه بود. می رفت تا خبر بگیرد که سنگرها درست نگهبانی می شود و در کل کسی از انجام ماموریتش غفلت نمی کند. رفتارش چنان دلسوزانه و بی ادعا بود که در وجود هیچ کسی نه تا آن روز دیده بودم و نه تا به امروز. با اینکه تحصیلات چندان نداشت اما آدم فوق العاده تیز هوش بود. بسیار کم گپ می زد اما اگر چیزی می گفت خیلی سنجیده شده و دقیق بود.
اداره یک جبهه کار آسان نیست. آن هم در یک جنگ نابرابر. اما علی یار جبهه را بسیار موفق و به خونسردی اداره می کرد. نه تنها دوباره زنده شدن حزب وحدت در بامیان بلکه مطرح شدن دوباره هزاره ها در عرصه سیاست افغانستان بعد از شکست غرب کابل بسیار مدیون رشادت و مدیریت موفق بابه علی یار است.
استاد خلیلی بدون کمترین تجربه نظامی به بامیان آمده بود. خلیلی بدون علی یار توان اداره نظامی جنگ را نداشت. در آن شرایط سخت و نومیدی فقط ایمان راسخ علی یار می توانست منجی حزب وحدت و هزاره ها باشد. بابه علی یار در پیروزی هزاره ها در جنگ های بامیان و یکه اولنگ نقش محوری بازی کرد.
علی یار شخصیت پیچیده و چند بعدی داشت. بسیار مذهبی بود اما در رفتارش خیلی بردبار و و عملگرا. هیچگاه ایمان مذهبی اش مزاحم مدیریت کارآمد جبهه نبود. جبهه ای که در آن هر گونه آدمی پیدا می شد. با سادات یکه اولنگ رقابت و خصومت دیرینه داشت اما همیشه مصلحت های بزرگتر را می دید. در خود یکه اولنگ رقیبان بسیار داشت. در دوران قدرتش به عنوان قوماندان عمومی حزب وحدت نخواست با رقیبانش تصفیه حساب شخصی کند. زد و بندها را مثل یک سیاستمدار چیره دست درک می کرد. اما بسیار وقت در دلش نگه می داشت. با اینکه از دربار خلیلی دل پر داشت همیشه تلاش می کرد واقعیت ها را از چشم دور نکند. وقتی در شیخعلی بودم و شدت ایمان مذهبی بابه علی یار را می دیدم برایم جالب بود که او این جنگ را چگونه در ذهن دین محورش توجیه بر حق می کند.
علی یار یک فرمانده فوق العاده بود. این را می شد در اولین نگاه در وجودش دید. با اینکه بعد از مقاومت نقش شخص او کمرنگ شده بود و حضور فرزندانش در صحنه بیشتر اما نفوذ معنوی و اقتدار سیاسی شخصیت بابه علی یار چون همیشه در میان هزاره ها حس می شد.
عاقبت فاتح سرنوشت سازترین جنگ های بعد از غرب کابل از میان ما رفت و آسمانی شد. اما ثمره فداکاری ها و رشادت های او برای همیشه برای هزاره ها ماندگار خواهد ماند. هرچند که دیگر نه خلیلی آن رهبر دوران مقاومت است و نه حزب وحدتی مانده است اما با این هم اگر هزاره ها بعد از شکست غرب کابل زیر سلطه شورای نظار می رفتند و علی یار ها مقاومت نمی کردند و در آن شرایط سخت سکاندار سرنوشت مردم خود نمی شدند معلوم نبود که وضعیت هزاره در شرایط کنونی چگونه می شد. بدون شک آن مقاومت ها ثمربخش و سرنوشت ساز بوده است. علی یار مزاری ترین سردار مقاومت نماد راستین آن دست آوردهای جمعی هزاره ها بعد از مزاری است. مقاومت غرب کابل بدون این فداکاری ها به هدر می رفت.
علی یار رفت. تا بود مردانه زیست. سنگر به سنگر، گام به گام در تعقیب دشمن، تا به آخر ایستاد. زندگی را در عزت می جست. اینک که دیگر بابا و شاه فولادی بیشه زار شیردلی چون او نیست اما خاطراتش را می توان در همه جای سرزمینش حس کرد، از نیتاق تا شیبر تا دهانه سیوک تا فولادی تا دهانه جرف، از یکه اولنگ تا سیاخاک، تا مزار و غرب کابل. علی یار آسمانی شده است. با مزاری با میریزدان بخش با ابراهیم خان با شاهنور با حاجی نادر با سپاهی از گمنام ترین سربازان هزارستان به تاریخ پیوسته است. او دیگر نیست. علی یار برای همیشه رفته است. اما به ما درسی ماندگار داد: اگر زیست باید چون علی یار زیست!

2009-05-21T10:11:00.000-07:00

پیام تسلیت به مناسبت درگذشت پدر الحاج عارف بصیر

با کمال تاسف اطلاع یافتیم محمد باقر پدر گرامی محترم الحاج عارف بصیر به رحمت خدا رفته است. مرحوم محمد باقر انسانی سختکوش و قومدوست بود که به جرم هزاره بودن مدتی در زندان طالبان سپری کرد. فرزندان آگاه و قومدوست و فعال میراث بزرگ زندگی پربار آن مرحوم است. ما دوستان محترم بصیر در آمریکای شمالی، اروپا و استرالیا این مصیبت را به ایشان و باقی بازماندگان تسلیت می گوییم و در این غم با آنان شریکیم. خدای بزرگ او را در پناه رحمتش بهشت برین عطا کند و همه بازماندگان را در برآوردن آرزوهایش قدرت بسیار و در غم فراقش صبر جزیل.

جاده کاهگلی، مقام معظم رهبری و کمیسیون منع عمل گدایی

2009-04-14T05:42:00.000-07:00

وضعیت امروز هزاره ها فاجعه است. اما نه فاجعه ای از جنس نسل کشی عبدالرحمان یا فاجعه افشار و غرب کابل، بلکه فاجعه ی پوسیده شدن جامعه هزاره از درون است. استاد خلیلی رهبر حزب وحدت است، حزب وحدتی که نزدیک به یک دهه برای حق برابر جامعه هزاره جنگید و در این راه هزینه بسیار گزافی را پرداخت. نیاز به بازگویی این تاریخ نیست، همه می دانیم که چه گذشت از غرب کابل تا بامیان. امروز بعد از آن همه رنج و فاجعه، رهبر حزب وحدت، استاد خلیلی که بعد از شهادت بابه بسیار تلاش شد تا به عنوان مقام معظم رهبری در درون جامعه هزاره تثبیت شود، در دولت کمیسیون منع عمل گدایی را ریاست می کند و مردم برای جلب توجه دولت و جامعه جهانی جاده های بامیان را کاهگل. در این میان سه تصویر درهم می آمیزد و حس عجیبی ایجاد می کند. از یک طرف همه چیز به یک طنز لوکس و خنده آور می ماند. هم کاهگل جاده خنده آور است و هم خبر "جلسه کميسيون منع عمل گدايي به رياست معاون رئيس جمهور". اما از سوی دیگر این همه برای هزاره ها و استاد خلیلی و دولت شرم آور است. برای هزاره ها شرم آور است که بعد از آن همه هزینه پرداختن در سایه رهبری استاد خلیلی امروز او را آرام مانده اند تا در شهرک سبز خود همه آرمان های تاریخی مردمش را قصر بسازد و بفروشد و مردم را کامل از یاد ببرد. برای استاد خلیلی شرم آور است چون مقام معظم رهبری یک جامعه نباید تا این حد حقیر و فاسد شود. دولت نیز باید بشرمد، از جاده کاهگلی شهرش، از معاون رییس جمهور حقیر و فاسدش و از کمیسیون منع عمل گدایی اش!